Blog Image

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Forever Young

ALGEMEEN Posted on vr, juli 23, 2021 12:54

Ik ben nu dik 64 en zit in mijn laatste werkzame jaar voor een baas. Als ik op 1 mei 2022 stop met werken heb ik er bijna 46 jaar op zitten. Dat is langer dan mijn vader en opa’s en dat had ik niet verwacht aan het begin van mijn carrière. Toen had ik nog het idee dat ik ergens rond mijn 55e zou stoppen en het beter zou krijgen dan mijn ouders. Mijn beide ouders vonden dat ook een goed idee. Financieel heb ik het tot nu toe inderdaad beter gehad dan mijn ouders, al was de tijd toen wel anders. De verschillen tussen arm en rijk waren toen kleiner, zeker nadat de verzorgingsstaat in de jaren 60 en 70 was opgetuigd. Dat eerder stoppen met werken leek ook zo’n ideaal iets. Nu ik ruim tien jaar later pas de stekker eruit trek dan ik destijds voor ogen had, vind ik dit geen ramp. Sterker nog, ik ben blij dat ik nog kan werken. Nu de pensionering naderbij komt krijg ik hoe langer hoe meer schrikmomenten over de toekomst. Van werken blijf je namelijk wel jong. Niet van lichaam -dat is al een tijd aardig bezig om af te takelen- maar zeker van geest. Ik werk bij een grote verzekeraar, die met z’n tijd mee wil gaan en dus investeert in vernieuwing en zijn medewerkers stimuleert te blijven leren. Ik heb er altijd een rol gehad die ergens tussen de ‘business’ en IT vertoefde, waarmee je dus altijd mee werd gezogen in de veranderingen. Als mens blijf je daardoor ook geprikkeld. Soms haal ik mijn schouders op en vraag ik me af waar we mee bezig zijn, maar net zo vaak verwonder ik me over wat de nieuwe wereld ons gaat brengen. Het feit dat je dit meemaakt en beleeft zorgt ervoor dat je geest dus actief is en achterlopen geen optie is. Als ik met pensioen ga, zal ik mezelf moeten prikkelen om geestelijk actief te blijven. Op zich zal ik daar zeker naar streven, maar in mijn werkzame leven werd je door de omstandigheden soms gedwongen over zaken na te denken, terwijl ‘in ruste’ ik mezelf moet prikkelen. In plaats van ’s ochtends rond 8 uur te starten met werken is het straks geen punt als ik eens tot 10 uur blijf liggen. En blijf ik wel met mijn tijd meegaan als ik  niet dagelijks met mijn neus op nieuwe ontwikkelingen wordt gedrukt? In hoeverre is het belangrijk dat ik mee blijf gaan? Stilstand is achteruit gaan is een uitdrukking. Ik zie in mijn omgeving zelfs nogal wat jongere mensen waarvan hun denkwereld in een status quo verandert vanaf het moment dat ze stoppen met werken. Ze kopen geen gadgets meer, keren terug naar LP en papieren krant, doen eindeloos nutteloze dingen als legpuzzels leggen en quizjes volgen op TV. Het lijkt erop dat de overvloed aan tijd zo nutteloos en leeg mogelijk moet worden ingevuld. Op een gegeven moment erkennen deze mensen dat ze achter lopen, maar vergoeilijken ze dit met de opmerking dat ze nu eenmaal op leeftijd zijn en dat het allemaal niet meer hoeft. Het is de nachtmerrie, waarvan ik bespaard wil blijven.

Ik zit er dus een beetje dubbel in. De triggers om jong te blijven door mijn dynamische werkomgeving verdwijnen als ik stop. Daarvoor in de plaats krijg ik vrijheid. Vrijheid waarbij veel minder van mij verwacht wordt. Dat klinkt aanlokkelijk, maar ook wel een beetje alsof je bij het grof vuil gezet wordt. Je moet er het positieve van inzien, zegt mijn omgeving. Eindelijk heb je de tijd -en gelukkig ook de middelen- om te doen waar je zin in hebt. De vraag is of ik eigenlijk wel weet waar ik zin in heb? Ga ik terug naar het begin van mijn carrière, dan zie ik dat ik toen eigenlijk ook niet wist wat ik wilde worden. Vandaar dat ik toen ook niet ben gaan studeren. Niet dat ik dit niet zou kunnen of mogen, maar ik had geen idee welke richting nu iets voor mij zou zijn. Een richting kiezen is namelijk andere richtingen uitsluiten en dat stond mij niet aan. Het voelt een beetje dat dit nu ook weer gaat gebeuren. Achteraf is het in mijn werkzame leven niet slecht afgelopen. Ik heb zaken gedaan en bereikt die ik vooraf niet eens verzonnen kon hebben. Gevolg is dat ik me tot de dag van vandaag nog afvraag wat ik wil gaan worden. Ondanks dat ik slechts vier werkgevers heb gehad, waarvan de laatste 30 jaar bij één verzekeraar, ben ik op  geen enkel onderdeel specialist geworden. Ik zorgde ervoor dat ik van allerlei onderwerpen binnen het bedrijf net iets meer wist dan de gemiddelde gesprekspartner, waardoor ze vertrouwen in mij kregen. Vervolgens ging ik daarna met hun vragen aan de haal door deze voor te leggen aan jonge specialistische, slimme mensen wiens taal ik sprak en die ik het volste vertrouwen gaf. Ik bleef positief kritisch, waardoor deze gasten veel leerden. Voor deze slimmeriken was ik de brug naar hogerop. Dat vind en vond ik het meest waardevolle in mijn werkzame leven.

Tja, en nu over precies 9 maanden stop ik dus met die betaalde baan. Iedereen in mijn omgeving zegt dat ik me niet ga vervelen met mijn talrijke hobby’s en werkzaamheden buiten de werkkring. Dat dacht ik zelf aanvankelijk ook. Maar nu de datum dichterbij komt waarop ik geen verantwoording meer hoef af te leggen aan een baas en alle keuzes die ik ga maken uitsluitend eigen keuzes zijn, voel ik toch enige ongerustheid. Ondanks dat ik het ook wel vaak vervloekt heb dat mijn baas me bepaalde richtingen in wilde duwen, heeft dit toch veel gebracht. Ik denk dat ik dat toch ga missen.



Klimaatverandering

ALGEMEEN Posted on zo, juli 18, 2021 12:24

Dilan Yesilgöz is de nieuwe staatssecretaris van economische zaken en klimaat. Dat is eenzelfde soort portefeuille als staatssecretaris van arm en rijk. Een onverenigbare portefeuille, omdat wat de ene helft nodig heeft gaat ten koste van de ander. Kortom met zo’n portefeuille kun je nog geen deuk in een pakje warme boter slaan. En zeker niet als je dan ook nog van VVD-huize bent en dus duidelijk aan één kant van het spectrum  je van nature de belangen van het kapitaal wil verdedigen. Ze is aangesteld  als demissionaire staatssecretaris. Niet bepaald onder een gesternte waarmee we de CO2 uitstoot en de klimaatverandering gaan aanpakken. Want van de week bleek al heel gauw na de presentatie van de Europese klimaatplannen ‘Fit for 55’ van Frans Timmermans dat onze nieuwe staatssecretaris zich direct gaat afvragen wie dit allemaal wel moet gaan betalen. Het antwoord is heel simpel: iedereen. En dan voornamelijk de twee belangrijkste financiers: degenen met de sterkste schouders en de grootste vervuilers. Laten dat nu net de vrienden van de VVD zijn. Nederland zal dus waarschijnlijk veel moeite gaan doen om de zaak te traineren. Ofwel veel toezeggingen doen met meel in de mond, naar iedereen wijzen en achteruit zakken. En met een demissionair kabinet dat voorlopig nog wel wil blijven zitten, hoeven we ook niet te verwachten dat er stevige plannen worden gepresenteerd.

In 2050 moeten we CO2 neutraal zijn en dat betekent op de korte termijn een reductie van 55% ten opzichte van de uitstoot van 1990. Dit staat op papier in de ‘Green Deal’ van Europa  maar papier is geduldig. Om te beginnen moeten we in 2030 al 40% van onze energie ‘groen’ opwekken. Mevrouw Yesilgöz heeft daar wel een oplossing voor: kernenergie om elektriciteit op te wekken. Dat is stikduur en over 9 jaar niet klaar, maar het klinkt als een oplossing. Dat we daarmee het ene probleem met het andere verruilen doet er niet toe. Alle weilanden vol leggen met zonnepanelen is ook een optie. Veel mensen vervloeken dit idee. Maar als er op die grond koeien staan is het CO2 effect dubbel: Met zonnepanelen: geen CO2-koeienscheten meer geruild voor een duurzame opwekking van stroom. Maar er zijn toch nog genoeg daken waarop deze zonnepanelen kunnen worden gelegd? Ook dat is maar ten dele waar. Een industrieel dak beleggen met  panelen kan niet overal: de daken zijn niet sterk genoeg, er is gedoe met het bestemmingsplan, wie verzorgt de financiering, hoe wordt de leverantie geregeld  als er meer wordt geproduceerd dan zelf nodig is,  en wat vindt de verzekeraar van het pand ervan? Waar zonnepanelen liggen kunnen geen koeien staan is dan nog niet zo’n slechte optie. De landbouwsector is één van de grootste vervuilers, dus daar moet sowieso in gesneden worden. Waarom moeten wij als Nederland voor zowat de halve wereld het voedsel produceren op een postzegel? We leven niet in een land, maar in een wat uitgestrekte stad. Wat zijn  de grootste CO2 uitstoters:  de industrie, de elektriciteitscentrales, de mobiliteit, de bebouwing en dus de landbouw.

De grootste boosdoeners van CO2 uitstoot moeten veel meer gaan betalen. Waarom is er geen CO2 heffing op kerosine. De luchtvaart is één van de grootste vervuilers.
Als de 10 grootste industriële vervuilers hun uitstoot zouden halveren, hebben we al enorm veel bereikt.
Elektriciteit opwekken door zon en wind heeft als nadeel dat aan opslag van energie nog niet is voorzien en als we dat wel doen het rendement wel erg laag wordt. Nog veel te puzzelen dus. We mogen vanaf 2035 geen auto’s meer kopen met een verbrandingsmotor. Als de kosten en specificaties van een elektrische auto die van de exemplaren met verbrandingsmotor gaan benaderen, lijkt dit een haalbare oplossing. Maar ook hier is nog veel denkkracht nodig om dat te bereiken. En waarom denken we niet gelijk om en maken we uitsluitend auto’s die niet harder kunnen dan pakweg 140 km per uur? Dat bespaart kosten in gewicht, vermogenspakketten en is bovendien een stuk veiliger. Dit laatste zal de vroempartij van Dilan ook niet omarmen al zal het met het vroemen wel minder worden zonder verbrandingsmotor.

We wonen in een stad dus de bebouwing is onontkoombaar. We moeten zo snel mogelijk naar CO2 neutrale woningen en om te beginnen bij nieuwbouw. Uiteraard worden de woningen daardoor duurder waar bij een overspannen woningmarkt ook niemand op zit te wachten. Innovatie is het antwoord.  

En ineens liepen delen van Duitsland, België en ons Limburg onder water na hevige regenval. Uitgerekend een dag na de presentatie van Frans Timmermans. Regenval die door meteologen en andere wetenschappers al jaren geleden was voorspeld. De zomers worden heter en natter. Jaarlijks worden er weerrecords gebroken en wat doen we: niets. Ja, we gaan druiven verbouwen en roemen inmiddels ons land als zonbestemming voor vakanties, maar feitelijk zouden we ongerust moeten worden. De overstromingen laten ook zien dat het menens is. Het ‘Fit voor 55’ plan van Europa is eindelijk een uitvoeringsvoorschrift waar helaas heel Europa zich nog over moet buigen. Onze Dilan zal daarvoor haar neus ophalen. In haar demissionaire achtertuin gaan geen revoluties ontstaan. En zo zijn er nog heel veel meer rechtse landen die precies hetzelfde gaan doen, al liggen de gevolgen van klimaatverandering nu letterlijk op straat. Don Quichotte Timmermans vecht in deze tegen windmolens die hij graag wil inzetten. Hij heeft wel gelijk, de urgentie dringt zich op. Maatregelen als CO2 regulering kunnen niet door één land genomen worden maar vragen een mondiale oplossing. Maar zolang wij  als land alleen maar met onszelf bezig zijn – zie ook de coronacrisis- wordt het ’flut voor 55’. Ik durf te wedden dat nog niet één plan maar in de buurt komt van de doelstellingen die nu zijn geformuleerd.

Ik ben blij dat ik geen kinderen heb.



Volgende »