Blog Image

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Kneuteren

ALGEMEEN, Uncategorised Posted on Fri, February 14, 2020 20:25:14
Created with Microsoft Fresh Paint

Ik ben opgegroeid in de jaren zeventig, dat wil zeggen dat ik teenager was in die tijd.  Er is geen decennium geweest in de Nederlandse en zelfs wereldgeschiedenis waarin wij zo vrij konden denken en doen.

Hoe langer hoe meer de tijd vordert worden vrijheden en uitingen ter discussie gesteld. Soms leidde dat tot zeer prettige gevolgen en meestal voelt het beklemmend. Om een goed voorbeeld te geven is roken. Eerst rookte iedereen altijd en overal. Er werd niets gevraagd en ik kan me nog herinneren dat dit zelfs in een vliegtuig overal was toegestaan. Op enig moment kwam men er achter dat roken grote gevolgen had voor onze volksgezondheid. De eerste beperkingen werden opgelegd: op werkplekken moest je er samen uit zien te komen, was zo’n maatregel. Dat werkte natuurlijk niet: roken is verslavend en de drang naar een sigaret is te groot. Iedereen pafte dus gewoon door. Daarna werden rookruimtes gemaakt en werd het roken op de werkplek verboden. Nog wat later werd het aantal rookruimtes verkleind en nu is het zover dat er in het gehele gebouw niet meer gerookt mag worden. Zelfs niet rondom het gebouw. Toen de  sigaret vertrok van de werkplek, was ik als niet-roker al tevreden omdat daarmee de roker alleen zichtzelf en zijn verslavingsgenoten nog bewierookte. Maar de antirooklobby ging verder vanwege de volksgezondheid, waardoor ook alle vervolgmaatregelen werden getroffen. Bovendien zijn de accijnzen op roken zo hoog geworden dat het zowat onbetaalbaar is geworden voor de roker. De bedoeling is dus om dit in zijn geheel te gaan uitbannen. Prima, maar vrijwillig is de keuze niet.

En dan begint de zaak door te slaan. In 2016 wilde de WHO al een filmwijzer invoeren voor rook scènes in films. Ook zouden films waarin wordt gerookt voortaan alleen nog toegankelijk moeten zijn voor volwassenen. Overheden kunnen daarvoor de filmkeuring gebruiken. Volgens onderzoek blijkt het kijken naar roken in films zodanig uitnodigend dat jongelui zouden worden aangezet om te gaan roken. Nog even en het wordt verboden om oude films te gaan kijken.

En dan zitten we op een nieuw punt. Niet alleen roken is verboden om nog mee te worden geconfronteerd, maar ook zaken als blote schouders, ruggen, borsten en billen op foto’s, films en schilderijen roepen vraagtekens op als het om kunst gaat. Kan dit nog in het #MeToo tijdperk en de daaruit voortvloeiende vertrutting?

Het ergste is dat kunstwerken die al decennia of eeuwen oud zijn nu ook met de nieuwe normen te maken krijgen. Schilderijen worden zomaar uit exposities weggehaald omdat er ophef is over de afbeelding.

Je moet ook uitkijken wat je allemaal doet, want voor je het weet wordt jouw gedrag breed uitgemeten binnen de social media en heeft er al een volksgericht plaatsgevonden omdat je een mening plaatst, gaat scheiden of een affaire hebt. .

Volgende stap is de historie. Nederland is groot geworden door kolonisatie en handel in alles wat je maar kunt bedenken. Daarbij werden volkeren onderdrukt, slavernij ingezet  en racisme was standaard. Nu ontstaat er een soort wroeging met de Zwarte Pietendiscussie als triest dieptepunt. Maar ook afbeeldingen van rijke witte mensen met slaven en borstbeelden van zeehelden, die met het oog op de huidige normen het niet zo nauw namen staan ter discussie.

Veel dingen kun je veranderen, maar niet het verleden. Je kunt proberen de aandacht op de kwetsbare zaken uit het verleden te verdoezelen, maar daarmee wordt het eigenlijk alleen maar pijnlijker. Beter is om uit te leggen waarom we de helden van vroeger nu niet meer zo heldhaftig vinden, in plaats van alle beelden en straatnaamborden te verwijderen. Zonder die van het voetstuk gevallen helden waren we nu niet zo rijk, dus we hebben stiekem aan toch veel aan ze te danken.

En zo sluipt de hypocrisie hoe langer hoe verder in onze maatschappij.  En daarmee ook de tegenstellingen. De verschillende culturele en religieuze vertegenwoordigers vliegen elkaar met enige regelmaat in de haren, waarbij de autochtonen zich dan gaan beroepen op een Joods-Christelijke traditie. Eigenlijk een benaming om andere uit te sluiten. En zo polariseren we ons een slag in de rondte.

Ik begin ontstellend te verlangen naar de jaren 70…



Softwareupdate

Uncategorised Posted on Sat, February 01, 2020 20:14:36

Vroeger had je apparaten en computers. Een computer is ook een apparaat, maar voor allerlei doelen inzetbaar. Een apparaat in mijn ogen heeft vaste functies: een wasmachine, een luidspreker, een telefoon. Tot ongeveer 2005 bleef het elektronische deel van een apparaat beperkt tot op zichzelf staande functies, zoals het wisselen van programma’s, aan en uit zetten en zo. Het apparaat was niet verbonden met een netwerk, behalve ten aanzien van de stroom.

Innovatieve bedrijven bedachten dat je apparaten mogelijk ook in een netwerk kunt plaatsen. Voordeel hiervan is dat je het apparaat meer dingen kunt laten doen, bijvoorbeeld het afgeven van signalen als er iets moet gebeuren. Langzamerhand kon je hoe langer hoe meer apparaten verbinden met internet. Soms maakt een apparaat een eigen WiFi om bestuurd te worden en sommige apparaten werden gewoon computers, zoals de eerste iPhone in 2007 en alle Apple en Androidopvolgers. Er zijn apparaten die in een eigen netwerk zitten naast de WiFi, zoals Sonos en Hue-lampen. Sonos maakt bijvoorbeeld het mogelijk dat je met een app in alle ruimtes van je huis draadloos verschillende geluidsbronnen kunt selecteren. Inmiddels is dit concept ook door andere fabrikanten overgenomen. Net als Apple wordt bij Sonos zowel het besturingssysteem als de hardware door de fabrikant geproduceerd. Dat gaat allemaal goed tot de fabrikant besluit de software aan te passen. Ook dat kan goed blijven gaan, zolang de hardware blijft werken. Maar op enig moment zijn de innovaties zo ingrijpend, dat de hardware de software niet meer kan volgen. Dan spreekt de fabrikant over end of lifecycle. Voor een multifunctioneel apparaat als een smartphone wil een klant dit nog wel accepteren, al moeten er wel afspraken gemaakt kunnen worden met de fabrikant hoe lang zo’n lifecycle is. Maar voor een apparaat met maar één functie als een stel luidsprekers is dit moeilijker verteerbaar. Mijn vorige speakers hebben het bijna 30 jaar volgehouden en nu zegt Sonos dat de software van mijn nog niet zo oude Sonosspeakers niet meer wordt geupdated, zodat ik binnenkort in een stil huis zit. Voor dit bedrijf was het de  eerste keer dat ze zoiets aankondigde. Ze hebben dit niet slim aangepakt. Ze dachten de mensen te kunnen verleiden door huidige Sonos bezitters een extra korting op de vervangende apparaten te geven, met als randvoorwaarde dat de oude apparaten dan softwarematig onklaar werden gemaakt. Zo hoopten ze op een snelle manier van de discussie af te komen dat de oude apparaten eigenlijk veel te vroeg waardeloos waren geworden.  Dit is tegen het zere been van onze duurzaamheidshysterie. Hoe kan een bedrijf je dwingen een nog goed werkend apparaat te laten recyclen?  En waarom zou ik iets vervangen wat voor mij exact hetzelfde doet als wat ik al had? Want afgezien van vormgeving en wellicht een iets betere geluidskwaliteit is er niets veranderd. Behalve de prijs dan; die is hoger geworden. Het is onduidelijk wat nu wel en niet blijft werken. Logisch is nog dat nieuwe functionaliteit niet gaat werken op je oude apparaten, maar vertrouwde zaken zouden het toch gewoon moeten blijven doen? Het eens zo populaire merk maakt zich ongeloofwaardig en andere merken gniffelen al om de marktpositie in te nemen. Het is overigens maar de vraag of die ook later niet met dezelfde boodschap komen.

Lastig blijft dat nog goed werkende hardware moet worden vervangen omdat de software niet meer werkt. Ik kan me voorstellen dat fabrikanten gedwongen worden om apparaten zo te maken dat bij een grote softwareupdate er een terugroepactie komt om de hardware aan te laten passen, zodat alles wat in het verleden werkte, blijft werken. Je zou dit in een abonnement kunnen gieten, waarbij je garandeert dat de werking van de oorspronkelijke functionaliteit minimaal blijft werken totdat ook de hardware het laat afweten. Voor een speaker zou dit bijvoorbeeld pakweg 12 jaar kunnen zijn. Op deze wijze weten de consumenten waar ze aan toe zijn. Er wordt dan tevens voorkomen dat nog goede spullen  noodgedwongen worden vervangen. Daarmee komt dit ook de duurzaamheidsgedachte ten goede.

Maar bedrijven willen omzet en winst en denken mogelijk kopje onder te gaan, als ze geen nieuwe spullen verkopen. Maar als ze zich meer als een goede (betaalde) serviceorganisatie zouden opstellen is er nog best een goed verdienmodel mogelijk. Je naamsbekendheid blijft en de klanten zijn tevreden. Het duurt alleen wat langer voordat een apparaat in zijn geheel vervangen wordt. Maar met een goede service is de kans groot dat de klant loyaal blijft aan het bedrijf en ook daar weer de opvolger zal aanschaffen.

Om materiaalverspilling tegen te gaan maar ook innovatie niet in de weg te zitten, zouden dergelijke initiatieven veel meer omarmd moeten worden. Beter dan klanten boos maken dat ze na vier of vijf jaar hun spullen moeten vervangen, die voor hun gevoel eigenlijk veel langer mee zouden moeten gaan.

Leve de duurzaamheid!



Next »