Blog Image

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Waterstof

ALGEMEEN Posted on Sat, October 24, 2020 20:05:52

Het is een tijdje stil geweest rond kernenergie. Men weet nog steeds niet wat we met het nucleaire afval aan moeten wat duizenden jaren veilig moet worden opgeborgen. In het licht van een maakbare wereld beginnen nu vooral rechtse politici te koeren dat we met uranium opgewekte kernenergie maar weer op de agenda moeten zetten, want ooit bedenkt wel iemand om dat kernafval ergens nuttig voor in te zetten. Ja, atoomwapens kun je ervan maken.
Omdat de CO2 uitstoot van een kerncentrale minimaal is ten opzichte van centrales die op fossiele brandstoffen werken schuift men dit alternatief weer naar voren. In veel landen is er een rem gezet op het gebruik van kernenergie, maar landen als Frankrijk en de VS hebben tientallen centrales in gebruik. Mondiaal worden nu nog plannen gesmeed om nog enkele honderden kerncentrales te bouwen, ondanks het schaarse uranium en het ontbreken van een oplossing voor het afval. Focus noemen de CO2-fetisjisten dit, terwijl we hiermee het ene gat met het andere vullen. Ze willen de klimaatdoelen van 2050 halen en deze ‘simpele’ oplossing kan hier grotendeels in voorzien.
Maar kerncentrales zijn duur en de doorlooptijd van de bouw is ook fors. Is dit wel een oplossing?

Er is sprake van nieuwe ontwikkelingen zoals kernfusie en thoriumreactoren. Commercieel haalbare oplossingen hiermee, waarbij geen sprake is van kernafval, zullen pas in het tweede deel van deze eeuw beschikbaar komen. Er is nog veel onderzoek nodig. Kortom, leuke lobby van de VVD, maar om meerdere redenen onhaalbaar: onveilig, kostbaar en niet snel in te zetten.

De grootste bom onder ons mondiale ecosysteem is het opraken van de fossiele brandstoffen. Dat wist de club van Rome al in de jaren zestig en waarschuwde toen al voor het zwaar interen hierop. Daarmee waardeerden ze de Westerse economieën zwaar af, wat weer niet goed viel bij de belangrijkste –toen nog- rijke landen. Maar eigenlijk hadden we toen al de inzet van fossiele brandstoffen ter discussie moeten stellen. De grote mogendheden met deze fossiele bronnen, samen met alle commerciële bedrijven die hier forse winsten mee genereerden, zagen deze winsten verdampen als ze toen al zouden kiezen voor duurzaamheid. Dus wacht men liever tot de laatste druppel olie en gas is opgeboord met als bijkomend voordeel dat bij naderende schaarste de prijs fors hoger wordt.

Initiatieven zoals het inzetten van waterstof als brandstof als duurzame energieoplossing zijn tot voor kort slechts op kleine schaal ingezet. Wel bouwen we het hele land vol met lelijke grote windmolens en leggen we alles vol met zonnepanelen. Nadeel van deze duurzame aanvullingen op het energienet is dat er ook compensatie-energie moet zijn als de zon niet schijnt of het niet waait. Op dat moment zul je de vraag moeten aanvullen met vuile energie, waardoor het opwekken van stroom door vuile centrales niet echt af kan nemen.

Waterstof kan de oplossing zijn. In een TV documentaire zag ik dat windmolens op zee stroom kunnen opwekken. De stroom wordt op een boorplatform omgezet in waterstof. Vanaf het boorplatform lopen er pijpleidingen naar het land, waarmee de waterstof aan land komt. Hier wordt de waterstof gesplitst van eventuele olie en aardgas en kan opgeslagen worden voor gebruik. Doordat je de bestaande infrastructuur van boorplatformen en leidingen gebruikt bestaan de investeringen voornamelijk uit het bouwen van enorme windmolens op zee en omvormers op de booreilanden.  Er is nu één proefopstelling in de Noordzee en het lijkt veelbelovend. Waarom niet alle pijlen op ontwikkelingen in waterstof? Omdat je aardgas en waterstof door één leiding kunt laten lopen is ook de infrastructuur op het land al een heel eind.

En waar zijn die waterstofauto’s? Volgens mij zijn er maar een handjevol Aziatische automerken die waterstof gebruiken in auto’s. En omdat er ook nauwelijks pompstations zijn gaat het niet zo hard. Maar het opwekken van deze energie op zee met het hergebruik van de infrastructuur lijkt wel de meest duurzame en snel te realiseren oplossing. Het ontbreekt echter aan politieke wil. Liever kopen we het surplus aan CO2 uitstoot af met verderfelijke compensatieconstructies.

We krijgen de komende jaren hoe langer hoe meer ‘strenge zomers’ zoals Hans Dorrestijn ze noemt. Zomers met lange droogteperiodes en hittegolven. Je leeft in een illusie als je denkt dat we in 2050 de mondiale temperatuurstijging kunnen beteugelen tot een opwarming van 1,5 graad. Het zal waarschijnlijk meer dan 3 graden worden.

Telkens is er wel een reden te vinden om niets of te weinig te doen of te gaan voor kortstondige snelle oplossingen die uiteindelijk niet duurzaam zijn. En het mag ook niet teveel kosten.
Je zou de energietransitie niet als kostenpost moeten zien maar als een aanjager. Met al deze nieuwe technieken moet er veel bedacht en gebouwd worden. Dat stimuleert de economie. Gevolg zal wel zijn dat er nieuwe spelers op het veld komen. Maar liever kijken we de andere kant uit om  de huidige economische verhoudingen niet te schaden.

Ik heb gelukkig geen kinderen.

Vlog van Rinus


Leeg

ALGEMEEN Posted on Sat, October 17, 2020 16:36:56

We zitten opgesloten. Een gedeeltelijke lockdown kluistert je aan je huis. We zijn niet opstandig of tegendraads, waardoor in ons kleine huishouden: man en vrouw er al sinds maart niet veel gebeurt. Mijn vrouw werkt niet meer en is graag in huis en kan zich heel goed alleen vermaken. Voor haar is deze situatie niet zo’n opgave. Hoewel ook een aantal van haar projecten de mist in zijn gegaan. Bijvoorbeeld de expositie van een afgeronde textielkunstopleiding.

Ik zit anders in elkaar. Ik kan mezelf ook goed bezighouden tot op zekere hoogte. Ik zoek de interactie op om vervolgens me te kunnen terugtrekken en vervolgens mijn ding te gaan doen. Maar als er niemand is waarmee je in contact kunt komen of alle evenementen die input geven aan jouw initiatief zijn gecanceld, dan ben ik uiteindelijk op mezelf aangewezen. Daar komt nog bij dat ik onlangs geopereerd ben aan mijn rechterheup en de komende tijd niet mobiel ben: niet autorijden, niet fietsen, alleen lopen met 2 krukken. Dat maakt de wereld nog kleiner.
Mensen uitnodigen mag, maar wordt afgeraden. Dat doen we daarom maar niet teveel. Ik behoor tenslotte ook tot de risicogroep, dus liever niet teveel sociale contacten.

Nu ik min of meer gehandicapt aan huis gebonden ben, moet mijn vrouw mijn klussen opknappen: boodschappen doen, eten klaar maken, vuilnis buiten zetten etc. Dat is voor haar ook nieuw. We kennen elkaar al meer dan 33 jaar en ieder heeft sindsdien zo zijn eigen takenpakket. Wat voor mij vanzelfsprekend is, is voor mijn vrouw vaak nieuw.
Wat moet ik halen voor boodschappen, wat eten we vandaag? Ze komt nu vaak met teveel spullen thuis, om er zeker van te zijn dat ze genoeg heeft en niet opnieuw naar de winkel hoeft. Het is goed bedoeld en het lijkt efficiënt. Ik weet echter dat dit niet werkt. Teveel spullen betekent dat zaken te lang moeten worden bewaard. De smaak wordt minder en je moet op het einde wellicht zaken gaan weggooien. Of je eet veel meer dan goed voor je is, zodat het niet kan bederven.

Zoals wij normaal leefden, leefden we van de ene dag in de andere. Dan besloten we voordat ik boodschappen ging doen wat we gingen eten die dag. Als we er niet uitkwamen dan besloot ik het in de winkel. Dat werkt nu even niet. We hebben nu een bedrijf ingeschakeld dat recepten en benodigdheden bezorgt voor vier dagen in de week. Voordeel is dat je niet elke dag hoeft te beslissen wat je gaat eten, de hoeveelheden kloppen en je eet zeer gevarieerd. Mijn vrouw maakt het klaar en eerlijk is eerlijk: we eten telkens wat nieuws en over het algemeen is het erg lekker. 
Wellicht een blijvertje, ook na mijn revalidatie.

Op vakantie zijn we dit jaar niet geweest en de keren dat we dit jaar uit eten zijn geweest is op één hand te tellen. We hebben wel onze keuken en woonkamer opgeknapt. Maar dat was al gepland voor de coronacrisis. Door de crisis heeft dit alleen veel langer geduurd.
Op vakantie gaan zal er niet meer inzitten. Pas in november mag ik weer autorijden en wat er met de lockdown gaat gebeuren is afwachten. Zolang de pandemie niet is bedwongen is reizen sowieso af te raden. Ik ben bang dat we het dorp nauwelijks meer uitkomen dit jaar. Het is zelfs zo erg dat ik vanaf half december al vrij moet nemen om te voorkomen dat mijn vakantiedagen verdampen.  

Werken doe ik al vanaf maart thuis. In aanloop naar mijn pensioen over minder dan 1,5 jaar werk ik nu 28 uur per week. Nu in deze revalidatieperiode werk ik iets minder. Oefeningen, fysiotherapie, vermoeidheid en slecht slapen  zorgen ervoor dat een hele dag werken nog te veel is.  Mijn werk geeft me echter wel de meeste afleiding. Op je smartphone kijken, wat lezen  en TV kijken is op den duur ook retesaai. En zeker als je geen krant kan openslaan of tv-programma kan bekijken zonder geconfronteerd  te worden met het Covid-19 virus blijkt het werk nog het spannendst. Dat kan gewoon doorgaan en ik ben momenteel erg gemotiveerd om er ook flink de schouders onder te zetten.

Maar over 1,5 jaar is dat ook afgelopen. Aangezien ik in ons dorp nogal actief ben heb ik me geen moment druk gemaakt over mijn tijdsinvulling als het pensioen er eenmaal is. Wel moeten de omstandigheden dan wel echt anders zijn dan nu, anders moet ik gaan overwegen mijn pensioen uit te stellen. Omdat ik met 65 jaar stop is er eigenlijk sprake van een prepensioen. Formeel zou ik moeten werken tot 66 jaar en 10 maanden.
Ik mag hopen dat tegen de tijd dat ik stop de coronacrisis achter ons ligt en ik me weer actief kan gaan inzetten op verschillende plekken.

2020 zal de boeken ingaan als een leeg jaar, zonder hoogtepunten, maar wel dieptepunten. Doordat er niets gebeurt ben ik dit jaar mijn gevoel van tijd ook kwijt. Geen enkel referentiepunt dit jaar zorgt ervoor dat de tijd voorbij sluipt. Het is nu al oktober en er is nog niets gebeurd.

En dan mogen we van geluk spreken dat we in Nederland leven en nog het e.e.a. geregeld wordt voor de slachtoffers van deze crisis. Zelf zijn we financieel niet geraakt door deze crisis: we zijn niet werkeloos  geraakt en alles gaat gewoon door. We hebben besmetting tot op heden ook kunnen vermijden.

Maar 2020 is een verloren jaar. Ik mag hopen dat we er hier niet meer van krijgen.



Next »