Blog Image

MIJMEREN

Mijmeren

Rinus Krijnen publiceert via DongenHomespot sinds 2010 zijn columns “Mijmeringen”. In 2000 is Rinus met de columns begonnen. Aanvankelijk werden ze voorgelezen bij Radio0162 in het programma Basement en later VolDongen Feiten. Toen deze zender uit de ether ging en als omroep overging naar de website OmroepDongen.nl, waren ze vanaf dat moment hier te lezen en te beluisteren. Op 1 januari 2010 hield ook OmroepDongen.nl ermee op en sindsdien zijn de columns te horen en te lezen via Dongenhomespot.nl.
De Dongense Internetkrant
De onderwerpen van de columns zijn zeer divers, van persoonlijke beslommeringen tot wereldverbeteringen. De columns zijn zowel te lezen als te beluisteren.



Ga terug naar de krant :
WWW.DONGENHOMESPOT.NL

Links is dood

ALGEMEEN, Politiek Posted on zo, augustus 29, 2021 17:55

Zolang ik enige politieke notie heb, heb ik links gestemd en de laatste veertig jaar was dat de PvdA. Uit alles blijkt dat ik een sociaal democraat ben en me zo voel en de PvdA was daarvan altijd de thuishaven. De partij heeft in die afgelopen 40 jaar bergen en dalen gekend. De laatste tijd wordt de partij niet meer uit het slop getrokken en blijft het met minder dan 10 zetels een marginale partij. En dat terwijl de partij een programma heeft waar armoedebestrijding, sociale gelijkheid, zorg voor onderwijs en klimaatdoelen als belangrijke aandachtspunten zijn opgenomen. De meeste leden zijn helaas op leeftijd en niet bepaald van plan om ergens water bij de wijn te doen. Dat blijkt ook killing, want telkens kregen de sociaaldemocraten de electorale rekening gepresenteerd als ze weer eens gingen meeregeren met de VVD of CDA.  Ondanks de meerderheid tijdens de ledenraadpleging deze week voor verdere samenwerking met Groen Links, kreeg ik het gevoel dat de urgentie door de oude bestuurderspartij nog niet echt wordt gevoeld. Een groot deel zou een fusie met Groen Links zien als het opgeven van de eigen identiteit. Maar kijk ik alleen maar in de zaal bij Groen Links en bij de PvdA dan weet ik al genoeg. De gemiddelde leeftijd bij Groen Links is minstens 20 jaar jonger. En daar ook dezelfde twijfels: moeten wij, modieuze juppen,  met die rooie bejaardenclub verder, waar af en toe het woord ‘kameraden’ nog valt?  Als we van links iets mogen verwachten is één partij beter dan die versnippering, dat snapt iedereen, maar begin er maar eens aan met geharnaste leden.
Maar zelfs als de twee partijen volledig zouden fuseren blijft het een middelgrote partij. Net zo groot als de PVV.  Met de SP erbij zou het iets worden, maar de Stalinistische partijcultuur daar, zal nooit de behoefte hebben om te gaan regeren. Als het regeerprogramma niet 100% het partijprogramma van de SP is, doen ze niet mee. Kans is dus nul dat je daar iets mee kan beginnen. Maar zelfs als dat zou lukken zou de gezamenlijke partij niet meer dan 25 zetels hebben en daarmee net als 2e partij boven D66 uitkomen.

Ik ben van mening dat men zich niet moet laten verleiden om mee te regeren met rechts. Dan is het de volgende ronde helemaal afgelopen. Een constructief oppositiebeleid brengt op dit moment meer. Ascher werd geslachtofferd voor de toeslagenaffaire, maar bij Rutte glijdt dit er zo vanaf. Er is meer aan de hand.

Links is dood. Linkse idealen zijn altijd gestoeld op samenwerking en iets voor elkaar over hebben. Een maatschappij waar iedereen gelijke kansen heeft en er ook werkelijk gewerkt wordt aan nivelleren. Dat laatste woord heb ik sinds Den Uyl nooit meer op de politieke kalenders gezien. Dat is in het huidige IK-tijdperk ook niet de bedoeling. Naar Amerikaans model staat het individu voorop en met de megafoon die we social media noemen, wordt alle aandacht naar IK getrokken.
Belangrijk wordt hoe je eruit ziet, hoe perfect jouw leventje is, wat we ons kunnen veroorloven. Armoede en ellende zijn keuzes en moeten we ver van ons afhouden en als we er niet onderuit kunnen, dan organiseren we wel een modieuze charity party, waar naast wat centjes voor het goede doel ophalen vooral de gezelligheid en het netwerk centraal staan: kijk mij nu eens gul zijn?

Rechts Nederland, ik bedoel Nederland, vindt het wel belangrijk dat er een goed muziekje komt tijden de F! in Zandvoort. Ze krijgen het voor elkaar toestemming te krijgen dat tienduizenden mensen naar dit evenement kunnen komen ondanks een welig tierende pandemie, maar willen dat artiesten voor nop komen optreden. Artiesten die vanwege dezelfde pandemie al 1,5 jaar werkeloos zijn, omdat er op geen enkele manier tegemoet gekomen wordt aan heropening van de cultuursector, terwijl de sportstadions zo goed als vol zitten. Het betalen van een bandje kan er niet meer vanaf, omdat er zoveel beperkingen zijn en de inkomsten tegen zullen vallen. Een typisch IK-voorbeeld: als jij gratis komt spelen, is MIJN feestje leuker, en verdien IK er mogelijk nog iets mee. Ik begrijp best dat de artiesten dan een middelvinger omhoog steken, omdat ze al 1,5 jaar met de ziel en hun instrumenten onder de arm zitten.

Het liefste houdt rechts Nederland -inmiddels iedereen zowat- de deur op slot, onttrekt zich zoveel mogelijk van internationale verplichtingen en wantrouwt belangrijke samenwerkingsverbanden zoals Europa, de Verenigde Naties en de NAVO. En daar moet zo min mogelijk geld naar toe en als er iets te halen valt: scheppen wat je scheppen kunt.

Ik begin een oude man te worden, met versleten linkse idealen. Ik loop als een verwarde kluizenaar rond in een wereld die mij meewarig aankijkt. Wordt het nog ooit wat op links? Misschien moet ook ik maar eens wat meer in de spiegel gaan kijken.



Ondemocratische Verkiezingen

Politiek Posted on zo, maart 24, 2019 14:55

Als ik niet geweten had dat de verkiezingen afgelopen week
ging om tot een nieuwe bezetting van de Provinciale Staten en de Waterschappen
te komen, had ik gedacht dat het om de Tweede Kamer ging.

Zelden heb ik zo weinig voorbereid het stemlokaal betreden. Door
het geweld van de landelijke politici waren de regionale
belangenvertegenwoordigers nergens te zien: ja, op de regionale zenders, maar
die knop is niet standaard op radio en TV.

Laten we beginnen met de Waterschappen. Vol trots wordt er
altijd beweerd dat deze verkiezingen zowat al bestonden voordat het woord
democratie werd uitgevonden. Waterschappen zijn georganiseerd rond de lopen van
rivieren en overstijgen daarmee de grenzen van provincies. De nitwits die dit
willen samenvoegen met de provincies weten niet waarover ze praten. In 1950
waren er nog 2600 waterschappen en nu nog 21. De rivieren zijn niet allemaal
gedempt, maar men heeft besloten om niet elke sloot meer te voorzien van zijn
eigen bestuur. Maar waar kiezen we voor? Pas vanaf 2004 doen ook politiek
partijen mee en wordt er niet meer alleen gestemd op individuele personen. Wie
dit verzonnen heeft is ook niet bij de les geweest. De individuele personen
zullen zeker een verwantschap hebben met het onderwerp, maar een politieke
partij? Ik neem aan dat rood, groen, paars en bruin allemaal droge voeten
willen of voldoende water. Ik zie hier totaal geen politieke voedingsbodem.
Door politiek hierin te betrekken wordt de kwaliteit van de afvaardiging
ondergeschikt aan een politiek belang. Oh, by the way, het bestuur van de Waterschappen
wordt deels niet democratisch bepaald, omdat leden vanuit belangengroepen
direct in het algemeen bestuur worden geplaatst. Men zit politiek nogal in de
maag met deze Waterschappen. Persoonlijk vind ik dat gezien de geografische
afhankelijkheid de Waterschappen geen provinciale aangelegenheid is. Het
gelijktijdig kiezen van Waterschap en Provinciale Staten suggereert een niet
bestaande verbondenheid. Maar zouden we afzonderlijk moeten kiezen voor de Waterschappen
dan stemde er helemaal geen mens.
We hebben een landelijk overheidsorgaan dat Rijkswaterstaat heet. Laat die de
regie voeren over de resterende Waterschappen en laten we alstublieft deze
technische uitvoeringsinstanties niet verder politiek gaan laden. Gewoon vertegenwoordigers
en deskundigen benoemen. Dat politieke gedoe leidt tot niks.

Dat zie je dan ook bij de Provinciale Staten, waarvoor we
ook moesten kiezen afgelopen week. In de Provinciale Staten zijn landelijke en
provinciale partijen vertegenwoordigd. Die houden zich bezig met belangrijke
zaken zoals het bewaken van het geld dat ze kregen bij het verkopen van de
energiebedrijven. Maar het enige waarvoor ze echt bestaan is het kiezen van de Eerste
Kamer. De onafhankelijke politieke partijen komen er bij de Provinciale Staten
er meestal nogal bekaaid vanaf en mogen wellicht één zetel gaan bemensen in de Eerste
Kamer. Dat betekent dat door de getrapte verkiezingen nu een soort tussenbalans
wordt opgemaakt voor het beleid van de regering en de Tweede Kamer.

Gevolg is dat de protestpartijen hun kans schoon zien om
roet in het kabinetsbeleid te gaan strooien.
De Eerste Kamer kan wetten tegenhouden of aannemen, maar niet wijzigen. Dan
moet het terug naar de Tweede Kamer. Formeel was de Eerste Kamer ervoor om de
gemeenschap te vrijwaren van onbehoorlijk beleid door niet-uitvoerbare wetten
er proberen door te krijgen. Politiek zou hier verder niet bedreven worden.
Maar in de praktijk ontwikkelt de Eerste Kamer zich zoals het model in de
Verenigde Staten, waarbij de politieke verhoudingen in de Senaat bepalen of een
wet doorgang vindt en de uitvoerbaarheid van de wet van ondergeschikt belang is.
Als dan die Eerste Kamer zo direct invloed heeft op het beleid dan wil ik als
kiezer ook direct kunnen kiezen. De omweg via de Provinciale Staten slaat
nergens op en zorgt voor misvattingen. Als kiezer weet ik dat mijn provinciale
stem effect heeft op het landelijk beleid, maar moet daarmee in het stemhokje het
provinciaal belang wegcijferen als ik de regering wil afrekenen. En wie wil dat
nu niet? Er zijn altijd redenen om het beleid te keren voor een deel van het
electoraat. Ik vraag me af of ik de volgende keer gemotiveerd genoeg ben om aan
deze poppenkast mee te willen doen.

Tijdens deze verkiezingen werd het Forum voor Demagogie
(euh…) de grote winnaar als protestpartij.
De Uil van Minerva bereikt er volgens Maarten van Rossem alleen maar mee dat er
eigenlijk een ruk naar links wordt gemaakt. De regering is nu afhankelijk van
de steun van GroenLinks en PvdA in de Eerste Kamer. De niet-onderhandelbare
principes over Europa, het klimaat en de arbeidsmigranten van het FvD en Wilders
zorgen ervoor dat er geen samenwerking zal worden gezocht met deze
protestpartijen. En zoals Maarten van Rossem al aangaf: “We hebben er weer een
carnavalspartij bij”.



Volgende »